ایجاد تغییراتی تو نوعی از سلول‌های ایمنی که برای شناسایی و کشتن تومورهای سرطانی برنامه‌ریزی شدن، می‌تونه اونا رو به قاتل‌های مؤثرتری تبدیل کنه.

محققان مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) و دانشکده پزشکی هاروارد راه جدیدی برای مهندسی سلول‌های “قاتل طبیعی گیرنده آنتی‌ژن کایمریک” (CAR-NK) پیدا کردن تا مطمئن بشن این سلول‌ها به عنوان دشمن، توسط سیستم ایمنی بدن پس زده نمی‌شن.

اگرچه این درمان هنوز روی انسان‌ها آزمایش نشده، اما آزمایش‌های اولیه روی موش‌ها و بافت‌های انسانی تو آزمایشگاه نشون می‌ده که این سلول‌های جدید CAR-NK به خوبی تحمل می‌شن و تو مبارزه با سرطان مؤثر هستن؛ این یه شروع امیدبخش برای این ارتقاءهای نسل جدیده.

سلول‌های CAR-NK چطور کار می‌کنن؟

سلول‌های قاتل طبیعی (NK) به عنوان خط دفاعی اول در برابر سرطان‌ها یا بافت‌های آلوده به ویروس، تو بدن تولید می‌شن. این سلول‌ها نیاز به آماده‌سازی ندارن و به محض دیدن سلول‌های مشکوکی که نباید اونجا باشن، واکنش نشون می‌دن. با مهندسی گیرنده‌های آنتی‌ژن کایمریک روی سلول‌های NK که از خون خود بیمار گرفته شدن، این قاتل‌های ریز می‌تونن پروتئین‌های خاصی رو که نشانه سلول‌های سرطانی هستن، بهتر هدف قرار بدن.

فرایند مهندسی تعداد کافی از سلول‌های CAR-NK و برگردوندنشون به بدن بیمار چندین هفته طول می‌کشه، برای همین دانشمندان به فکر استفاده از خون اهداکنندگان سالم افتادن. اگرچه این کار باعث می‌شه ارتشی از سلول‌های CAR-NK همیشه آماده باشن، اما خطر پس زدن توسط سیستم ایمنی بدن رو افزایش می‌ده.

محققان با شناسایی سلول‌های ایمنی خاصی که ممکنه به این درمان حمله کنن، تغییرات مولکولی دقیقی تو پروتئین‌های سطحی CAR-NK ایجاد کردن تا سلول‌های پیوندی رو مخفی کنن.

جیانژو چن، زیست‌شناس MIT، می‌گه: “این کار به ما اجازه می‌ده که مهندسی سلول‌های CAR-NK رو تو یه مرحله انجام بدیم که می‌تونن از پس زده شدن توسط سلول‌های T میزبان و سایر سلول‌های ایمنی فرار کنن.”

او اضافه می‌کنه: “همچنین، اونا سلول‌های سرطانی رو بهتر می‌کشن و ایمن‌تر هستن.”

تو آزمایش‌های موشی، تفاوت بین سلول‌های CAR-NK دستکاری‌شده و نسخه‌های معمولی خیلی زیاد بود. نسخه‌های تقویت‌شده حداقل سه هفته دوام آوردن، در حالی که سلول‌های CAR-NK و NK معمولی توسط سیستم ایمنی موش‌ها پس زده شدن و سرطان فرصت رشد پیدا کرد.

این سلول‌های CAR-NK ارتقا یافته یه مزیت دیگه هم داشتن: کاهش احتمال سندروم آزادسازی سیتوکین؛ یه عارضه جانبی بالقوه کشنده که تو اون سیستم ایمنی باعث التهاب شدید می‌شه.

تیم مطالعاتی فکر می‌کنن رویکردشون می‌تونه درمان‌های CAR-T رو هم بهتر کنه (درمان‌هایی که به جای سلول‌های قاتل طبیعی، از سلول‌های ایمنی ‘T’ استفاده می‌کنن). این درمان‌ها تو بعضی بیماران خوب عمل می‌کنه، ولی نه تو همه.

یکی از گام‌های کلیدی بعدی، انجام کارآزمایی‌های بالینی هست تا محققان ببینن آیا این اثرات مثبت تو انسان‌ها هم دیده می‌شه یا نه. اگه این آزمایش‌ها خوب پیش بره، پتانسیل زیادی برای این درمان‌های آلوژنیک (استفاده از سلول‌های ایمنی اهداکنندگان سالم) وجود داره.

محققان تو مقاله منتشر شده‌شون نوشتن: “ما معتقدیم که رویکردمون می‌تونه برای سایر محصولات مبتنی بر سلول‌های آلوژنیک هم به کار برده بشه و به طراحی درمان‌های آلوژنیک ‘آماده مصرف’ (off-the-shelf) کمک کنه.”

لینک منبع